Alle bovengenoemde zaken hebben een slechte naam. Ten onrechte, want ze zijn handig te gebruiken om onnozele zaken de juiste plek te geven. Ja, dat is puur strategie, maar ook dat werkt. Hoe minder aandacht eraan onzin wordt besteed des te beter. Aardig zijn is een probaat middel om vervelende kwesties op te lossen of mensen met een te groot ego te kalmeren. Zodra iemand te veel last heeft van een overdreven mate van menselijkheid zal ik dit rustig toepassen. En humor blijkt ook een geweldig wapen te zijn.
Het is jammer maar in een carrière als kunstenaar moet je je kunnen verdedigen en dat blijft altijd zo. Toen ik eraan begon, hoorde ik bij de verlegen, bedeesde en stille types. En heb ik heel wat afgehuild op de schouders van mijn ouders. Geen mens die het nog gelooft. Ik heb mezelf dan ook vele malen afgevraagd waarom ik niet zo kon blijven. Nee, het ging niet. Voor een deel is dat op te lossen met de juiste presentatie. Maar daarnaast ontwikkelde ik mijn talenten meteen als een wapen in de strijd. Vrouwelijke zachtheid, geweldig je snoert iedereen de mond. Van mijn zuster leerde ik dat begrip tonen, voor welke zot dan ook, uitstekend werkte. Het klonk allemaal zo verstandig. Oneerlijk? Persoonlijk zeg ik dan liever, dat ik het een zot vind, maar dat wordt niet geaccepteerd. Tact, tact en nog eens tact en vooral stop nooit met glimlachen. Wie heeft dat nog meer gezegd? Moet ik echt zoveel zeuren over onnozelheden? Wel besloot ik al vanaf het begin, zeer kritisch te zijn wat betreft de mensen met wie ik in mijn privé leven omging. Geen haaibaaien alsjeblieft. Die zijn er wel genoeg buiten. En een ding leerde ik nooit af. Ik ben veel te eerlijk. Tja.............
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten