Toen ik zo'n twintig jaar was, had ik een goede vriendin die zangeres was. Ze was pas gescheiden en op zoek naar een nieuwe man. Nu ging dat nogal ruig eerlijk gezegd. De heren kwamen op de thee en als ze zich niet gedroegen zoals gewenst was, schoven ze het smalle halletje door en hoorde je een flinke klap van de buitendeur. Tenminste dat was een van de manieren waarop er gereageerd werd. Nu, dat was in ieder geval duidelijk. Ik gedroeg me zeer bescheiden en was in het begin diep onder de indruk, maar naderhand vroeg ik me toch wel af, waarom ze zo hard kon zijn. En wat het voor groep was tegen wie ze dan blijkbaar zo hard moest zijn. Ze wilde in ieder geval een kunstenaar met goede manieren. Deze vrouw was toch erg belangrijk voor mij, want ik heb wel degelijk geleerd mijn grenzen heel duidelijk te laten zien.. Bovendien hielden de theesessies nooit op. Mmm, merkwaardig. Een keer kwam ze thuis met het verhaal, dat ze sjans had met een lokaal bekende popster. Maar die had geen kans. Jammer genoeg raakte de vriendschap uit door een of andere sukkel uit Engeland, die het presteerde om eens belangstelling voor mij te vertonen. De man begreep er niets van, hopeloos zo'n type. Ik hield me immers niet voor niets op de achtergrond.
Die lokale popster is mijn verdere leven lang een goede vriend gebleven. Het was duidelijk dat hij zich interesseerde voor "zijn " mensen. Daar had ik een andere indruk van dan mijn vriendin.
Zoals ik al eerder vertelde heb nogal wat van vrienden geleerd, die zijn dan ook onmisbaar.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten