Opzij, opzij iedereen staat mij in de weg.

Sommige artiesten ontwikkelen een houding van: iedereen staat mij in de weg. En zo gedragen ze zich dan ook. Soms met goede resultaten. Maar ook daar wordt een flinke prijs voor betaald. Ik kan me het verhaal herinneren van Christina Aquilera die in een nachtclub uitgejouwd werd, waarna het publiek de zaal  verliet. Dat was in haar woonplaats. Mensen hadden een vreselijke hekel aan haar. Ze won immers alles en men vond dat ze te weinig ruimte gaf aan anderen om ook eens te winnen. Ja, ondanks dat deze kritiek misschien waar was,vroeg ik me af waarom anderen dan nooit wonnen. Ze deden toch mee met de audities en wedstrijden?  Was er iets mis mee om op de tweede plaats te komen of een volgende keer zonder Christina mee te doen? Toen ze Brittney Spears leerde kennen werden ze dikke vriendinnen. Dat kon dus ook. Brittney was van haar kaliber, maar stond er ook voor open. Het is maar hoe je het bekijkt. Er word ook ontzettend veel gezeurd over zulke mensen die de top bereiken.  De wereld vergaat er niet van en er blijven altijd genoeg mogelijkheden over voor anderen.

Ik heb eens een lastige danseres een geweldige promotie bezorgd, waardoor ze bij mij uit de buurt bleef. Ze had het zo druk met optreden,dat ik haar maandenlang niet zag. Zo kon ik ongestoord met de mensen omgaan,waar ik mee wilde omgaan. Tot haar baas het in de gaten kreeg en hij argwanend werd. Hij zette mij de deur uit, maar ik stond te lachen in de steeg, waar de school op uit kwam en ging terug. Daarna nam ik les bij deze mooie vrouw en maakte haar de complimenten die ze verdiende.  Ik gaf haar baas gelijk, maar de uitvoeringen waren voortreffelijk, waarna hij erom kon lachen. De dame in kwestie begon een relatie met hem. Ook voortreffelijk, daarvoor kwam ik er beslist niet, maar ik ging uit met zijn vrienden. Dat mocht ook niet, maar ik heb zelden zo gelachen,  zo gelachen. Toch moet ik zeggen dat  ik er een leuke tijd had. Hoe ongelooflijk het ook klinkt. Het was een dynamische tijd.  Ik zou zo weer terug willen, hoe vreemd het ook klinkt. Jammer genoeg bestaat die groep niet meer. En een ding was zeker, haar baas mocht dan nog zoveel mooie dames om zich heen hebben, hij  hield echt van mij en lachte er net zo hard om.

Ik vind het vreselijk onverstandig om teveel met anderen bezig te zijn. Het lijkt net of zij belangrijker zijn dan je eigen talent. Wie gaat er nu zijn leven aan anderen wijden, als je zelf zo'n mooi talent hebt. Dat slaat nergens op.  Misschien hebben die meer talent, tja en wat dan nog. De wereld zit er vol mee. Ze moeten er zelf mee worstelen, dat hoeft iemand anders niet te doen. Bovendien, hoe bezorgder je bent, des te meer succes bezorg je ze en dan loop je te klagen dat ze niet aan jou denken. Nee, dat heb je ze dan geleerd. Hoe meer aandacht je eraan besteedt des te meer geef je toe dat je ze veel beter vindt. Wel, dan heeft iedereen ook alle reden om voor iemand anders te kiezen. Ik vind het kunstenaars egoisme nog niet zo gek. Als je maar weet hoe je buiten je atelier moet  gedragen.