Publiek is bedreigend?

Het tegenovergestelde van het vorige namelijk, dat publiek inspirerend is. Ja, daar zit iets in. Publiek kan namelijk beide zijn. Nu is het mogelijk om heel rustig te leven in Nederland als je je behoorlijk aan de wet houdt.

Maar geslaagde kunstenaars doen er goed aan zich te beschermen. Ik heb nooit werk in huis, want dat geeft veiligheid en verkoop het zelf niet. Dat laat ik door een gallerie doen die niet in Nederland gevestigd is. Waarom, wel Nederland blijkt behalve het landje van de grootste kunstenaars ook het landje van de grootste kunstroof te zijn. Overigens wordt hier ontzettend veel over gezwamd, iedereen die schildert heeft wel een kunstroof gehad. Geloof je het echt? Ik geloof er geen woord van. Tot nu toe kan ik veilig over straat lopen, wordt nauwelijks of heel vriendelijk aangesproken en kan rustig boodschappen doen. Wel  heb ik er rekening mee moeten houden, dat familie en vrienden hun privacy krijgen. Behalve degenen die hun uiterste best doen om dat vooral niet te krijgen. Die krijgen dan op een dag een paar aardige agentes op bezoek, die willen weten wat het probleem is. Er is zo iets als Amsterdamse folklore, een vrouw die het niet meer ziet zitten, trapt een rel. Dan is het zaak zo iemand te kalmeren en dat kan vervelend zijn. Toch houden Amsterdammers van hun moeders want ze worden meestal wel geholpen en het probleem verdwijnt. Anders komt ze in het stadium waarin ze dus die aardige agentes op bezoek krijgt en dan krijgt ze een waarschuwing dat ze tegen zichzelf beschermd moet worden. Bewijzen, bewijzen, bewijzen zijn nodig en anders blijft het etiket: veroorzaakt eigen problemen.

Maar ik geef toe, er bestaat zoiets als publieksfobie. Alles wat groot is en boven de menselijke maat,  is angtaanjagend. Toch hangen mensen ondersteboven aan steile rotsen en gaan de ruimte in, waar ze niet horen en de diepte van de oceaan in, waar ze weinig overlevingskansen hebben. Dus werkt het verstand mee, en dat  moet wel. Publieksfobie is af te leren, al vind ik het wel erg sneu eerlijk gezegd, als iemand daar last van heeft en dan toch publiekelijk moet optreden. Daarom neem ik meestal de moeite om mensen duidelijk te vertellen hoe er mee om te gaan.  Opeens kun je niet meer overal wonen en  naar toe gaan. Of mondjes maat. Een eigen huis met tuin krijgt een grote heg of een paar flinke bomen, die het zicht belemmeren.

Nadat alles uitgelegd is, geef ik de gelegenheid om te komen klagen als men last heeft door mijn werk. Is dat nog niet voldoende dan neem ik aan, dat men met een flinke portie aandacht en belangrijkheid beloond wil worden. Er is er maar een bij wie ik dat inderdaad gedaan heb en dat was mijn moeder. Dat was ze wel waard en de rest vind ik volwassen genoeg  om hier mee om te kunnen gaan.